საქართველოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები ამხანაგურ შეხვედრაში თბილისში, მიხეილ მესხის სახელობის სტადიონზე რუმინეთის ნაკრებს დაუპირისპირდა. მატჩი ფრედ, 1:1 დასრულდა.

შეხვედრა „ჯვაროსნებმა“ სამი შემტევის გარეშე ჩაატარეს – გიორგი მიქაუტაძესა და ზურიკო დავითაშვილს ტრავმები აწუხებდათ, ხვიჩა კვარაცხელია კი, ჩემპიონთა ლიგაზე ტრიუმფის შემდეგ, ვილი სანიოლმა დაასვენა და ის ბაჰრეინთან 5 ივნისს ათამაშებს.

აღნიშნული შეხვედრა ეროვნულ გუნდში ბოლო იყო გუნდის კაპიტნისთვის, გურამ კაშიასთვის. მან ნაკრების მაისურით 129 მატჩი ჩაატარა და გულშემატკივრებს დაემშვიდობა. გუნდის ახალი კაპიტანი ხვიჩა კვარაცხელია იქნება.

საფეხბურთო სამყაროში ბევრი რამ იზომება ტიტულებით, სტატისტიკითა და გამარჯვებებით. თუმცა, არსებობენ ფეხბურთელები, რომლებიც ციფრებზე ბევრად მაღლა დგანან. გურამ კაშია, საქართველოს ეროვნული ნაკრების კაპიტანი, სწორედ ასეთი ფიგურაა — ის არის ლიდერი, რომლისთვისაც ფეხბურთი მხოლოდ თამაში არასდროს ყოფილა. მისი კარიერა უდიდესი სიყვარულის, თავდადებისა და იმ სიმტკიცის ისტორიაა, რომელიც თითოეულ ქართველ გულშემატკივარს თვალზე ცრემლს ჰგვრის.

კაპიტანი, რომელიც არასდროს ნებდება

როდესაც მოედანზე საქართველოს ეროვნული ჰიმნი ჟღერს, გურამის თვალებში ყოველთვის იკითხება ის უხილავი, მაგრამ უმძიმესი პასუხისმგებლობა, რასაც ქვეყნისა და ხალხის წინაშე გრძნობს. ჩვენ გვახსოვს მისი ცრემლები მძიმე მატჩების შემდეგ და ის უსაზღვრო სიხარული, როდესაც მან ნაკრები ევროპის ჩემპიონატზე გაიყვანა. ის არის ეროვნული გუნდის ხერხემალი, ადამიანი, რომელიც საკუთარი სხეულით იცავს საქართველოს კარს და არასდროს ზოგავს თავს.

თუმცა, ნამდვილი კაპიტნობა მხოლოდ მწვანე მინდორზე თავდადებით არ განისაზღვრება. ლიდერი არის ის, ვინც მზად არის, საკუთარი ღირებულებებისთვის მაშინაც კი იბრძოლოს, როცა ეს ყველაზე რთულია.

თანასწორობის ფასი და მძიმე განსაცდელი

გურამ კაშიას ცხოვრებაში იყო პერიოდი, როდესაც მას უდიდესი უსამართლობისა და სიძულვილის პირისპირ მოუწია დადგომა. ჰოლანდიურ კლუბ „ვიტესში“ თამაშისას, როგორც გუნდის კაპიტანმა, მან მკლავზე ლგბტქ+ საზოგადოების მხარდამჭერი ცისარტყელასფერი სამკლაური გაიკეთა. ეს იყო უბრალო, მაგრამ ძლიერი გზავნილი — ფეხბურთი ყველასია და არავინ უნდა იჩაგრებოდეს თავისი იდენტობის გამო.

ამ ჰუმანურ ჟესტს სამშობლოში უმძიმესი რეაქცია მოჰყვა. რადიკალურად განწყობილი ჯგუფების მხრიდან დაიწყო არნახული აგრესია და მიზანმიმართული დევნა. კაშია იქცა უწყვეტი შეურაცხყოფისა და მუქარის სამიზნედ. იმართებოდა აქციები, სადაც ითხოვდნენ მის მოკვეთას საქართველოს ნაკრებიდან. წარმოიდგინეთ ფეხბურთელის განცდები, როდესაც ქვეყანა, რომლისთვისაც მან მთელი ცხოვრება და ენერგია გაიღო, უცებ ზურგს აქცევს მას ერთი ადამიანური და თანასწორობის მხარდამჭერი ნაბიჯის გამო.

„მე ვარ ფეხბურთელი. სანამ ერთი გულშემატკივარი მაინც მეყოლება ჩემს ქვეყანაში, მე გამოვალ და ვითამაშებ ჩემი ეროვნული ნაკრებისთვის.“

ეს იყო მისი პასუხი — მშვიდი, ღირსეული და ტკივილით სავსე. მიუხედავად იმხელა ფსიქოლოგიური წნეხისა, რომელსაც ბევრი ვერ გაუძლებდა, კაშია არ გატყდა. მან უარი თქვა პრინციპების დათმობაზე და დაამტკიცა, რომ ადამიანის უფლებების პატივისცემა და პატრიოტიზმი ერთმანეთს არ გამორიცხავს. ამ გამბედაობისთვის უეფამ (UEFA) მას Equal Game-ის ისტორიული ჯილდო გადასცა.

სიყვარული ყოველთვის იმარჯვებს

დრო გავიდა და სიძულვილი ჩაცხრა, ხოლო გურამ კაშიას სახელი ქართული ფეხბურთის ისტორიაში ოქროს ასოებით ჩაიწერა. მან თავისი მოთმინებითა და უსაზღვრო ერთგულებით დაგვანახა, რომ ნამდვილი გმირობა არაა მხოლოდ გოლების გატანა; გმირობაა, შეინარჩუნო ადამიანობა მაშინ, როცა შენს წინააღმდეგ ნეგატივის უდიდესი ტალღაა მომართული.

დღეს, როდესაც ის ნაკრების მაისურით მოედანზე გადის და კაპიტნის სამკლაურს ისწორებს, ჩვენ ვხედავთ არა მხოლოდ დაცვის ბურჯს, არამედ პიროვნებას, რომელმაც ქართულ ფეხბურთს ღირსების, ტოლერანტობისა და შეუდრეკელობის გაკვეთილი ჩაუტარა. კაშია არის კაპიტანი, რომელმაც დაამტკიცა, რომ სიყვარული და თანადგომა ყოველთვის უფრო ძლიერია, ვიდრე ნებისმიერი დევნა.

ავტორი: ირაკლი მანაგაძე , ექსპრესნიუსის რეპორტიორი 2009 წლიდან

სოციალური ქსელები

გულით ტარებული სამკლაური: გურამ კაშიას ბრძოლა მოედანსა და მის მიღმა

აშშ-ის საელჩო მადლობას უხდის ქართველ სამართალდამცავ ორგანოებს ერთობლივი ოპერაციისთვის

ISW: უკრაინაში რუსული არმია ტერიტორიებს ზედიზედ მეორე თვეა კარგავს

პენცენტრი: თავისუფალი სიტყვის შეზღუდვა ქვეყანას საბჭოთა ცენზურის ბნელ წლებში აბრუნებს